Mój pies ujada, gdy nie ma mnie w domu. Co z tym zrobić?

visibilityWyświetlenia 122
Pies leży przy drzwiach i czeka na powrót właściciela w pustym mieszkaniu

Pies zostaje sam w mieszkaniu. Właściciel wychodzi do pracy, zamyka drzwi i jest przekonany, że zwierzę po kilku minutach ułoży się na swoim legowisku. Tymczasem dla sąsiadów zaczyna się zupełnie inny dzień. Szczekanie, skomlenie albo wycie może trwać kilkanaście minut, kilka godzin, a w niektórych przypadkach powtarzać się niemal codziennie.

Właściciel często dowiaduje się o problemie dopiero po powrocie do domu. „Pański pies znowu wył przez pół dnia”. „Nie da się pracować”. „Ile można tego słuchać?”. Początkowo może być trudno w to uwierzyć. Przecież podczas nieobecności nikt nie nagrywa psa, właściciel niczego nie słyszy, a po powrocie zwierzę zachowuje się zupełnie normalnie.

W takiej sytuacji łatwo dojść do wniosku, że sąsiedzi przesadzają. Problem polega na tym, że mogą mieć rację.

Pies ma prawo szczekać. Problem zaczyna się gdzie indziej

W polskim prawie nie znajdziemy przepisu, który wprost zakazywałby psu szczekania. Sam fakt, że zwierzę wydaje dźwięki, nie jest niczym bezprawnym. Pies nie jest przecież urządzeniem, które można wyłączyć przyciskiem.

Znaczenie może mieć natomiast skala i charakter uciążliwości.

W relacjach sąsiedzkich podstawowe znaczenie ma art. 144 Kodeksu cywilnego. Przepis ten zobowiązuje właściciela nieruchomości do powstrzymywania się od działań, które zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości oraz stosunków miejscowych.

W praktyce oznacza to, że nie każdy hałas pochodzący od zwierzęcia będzie stanowił problem prawny. Sporadyczne szczeknięcie psa, odgłosy zabawy czy reakcja na przechodzącą osobę są czymś zupełnie innym niż wielogodzinne, uporczywe wycie powtarzające się każdego dnia.

To właśnie częstotliwość, czas trwania i intensywność uciążliwości mają tutaj zasadnicze znaczenie.

Warto też pamiętać, że ocena takiej sytuacji nie odbywa się według zasady „mnie to nie przeszkadza, więc problemu nie ma”. To, że właściciel psa nie słyszy jego zachowania podczas swojej nieobecności, nie oznacza, że hałas nie dociera do innych mieszkań.

Najpierw trzeba ustalić, czy problem rzeczywiście istnieje

Właściciel psa znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji, ponieważ często nie ma możliwości samodzielnego zaobserwowania problemu. Jeżeli zwierzę zaczyna wyć pięć minut po wyjściu opiekuna i przestaje dopiero po jego powrocie, właściciel może przez wiele miesięcy nie mieć pojęcia, co dzieje się w mieszkaniu.

Dlatego pierwszym krokiem nie powinno być ani ignorowanie sąsiadów, ani natychmiastowe przyznanie im racji. Najpierw warto ustalić fakty.

Pomocne może być nagranie zachowania psa podczas nieobecności właściciela. W najprostszym wariancie wystarczy urządzenie, które pozwala sprawdzić, co dzieje się w mieszkaniu po wyjściu opiekuna. Można w ten sposób ustalić, czy pies zaczyna szczekać natychmiast, czy dopiero po pewnym czasie, jak długo trwa problem i co go wywołuje.

Równie ważne są informacje od sąsiadów. Jeżeli jedna osoba mówi, że pies szczekał przez kilka minut, a inna twierdzi, że wył przez sześć godzin, warto spróbować ustalić rzeczywisty przebieg zdarzeń.

Nie chodzi o prowadzenie śledztwa przeciwko własnemu psu. Chodzi o to, aby nie rozwiązywać problemu na podstawie domysłów.

Dlaczego pies szczeka, kiedy zostaje sam?

Jeżeli okaże się, że problem rzeczywiście występuje, kolejne pytanie brzmi: dlaczego?

Przyczyn może być wiele. Pies może źle znosić samotność, reagować lękiem na nieobecność opiekuna, być niedostatecznie wybiegany albo znudzony. Czasami problem pojawia się po zmianie trybu życia właściciela. Pies, który przez długi czas przebywał z człowiekiem niemal cały dzień, może bardzo źle zareagować na nagłe pozostawanie samemu przez osiem lub dziewięć godzin.

Niektóre psy reagują również na bodźce zewnętrzne. Odgłosy na klatce schodowej, przechodnie za oknem, inne zwierzęta czy dźwięki dochodzące z sąsiednich mieszkań mogą powodować szczekanie nawet wtedy, gdy właściciel jest przekonany, że pies „po prostu tęskni”.

W trudniejszych przypadkach przyczyną może być problem behawioralny, wymagający profesjonalnej pracy ze zwierzęciem.

Dlatego stwierdzenie „pies jest złośliwy” zazwyczaj niewiele pomaga. Szczekanie jest zachowaniem, które ma swoją przyczynę. Żeby skutecznie je ograniczyć, trzeba tę przyczynę znaleźć.

„Niech się przyzwyczai” nie zawsze działa

Jedną z najczęściej spotykanych strategii jest pozostawienie problemu samemu sobie. Pies ma się podobno w końcu przyzwyczaić do samotności.

Czasami rzeczywiście następuje poprawa. W wielu przypadkach może być jednak odwrotnie. Jeżeli zwierzę doświadcza silnego stresu podczas każdej nieobecności właściciela, wielokrotne powtarzanie takiej sytuacji bez żadnego treningu może utrwalać niepożądane zachowanie.

Znacznie rozsądniejsze jest stopniowe uczenie psa pozostawania samemu. W zależności od przyczyny problemu może to oznaczać krótkie wyjścia, stopniowe wydłużanie czasu nieobecności, odpowiednią aktywność przed pozostawieniem psa samego czy zapewnienie mu zajęcia, które pozwoli skoncentrować uwagę na czymś innym.

Nie istnieje jednak jeden uniwersalny zestaw metod działający na każdego psa. Jeżeli problem jest poważny, warto skorzystać z pomocy behawiorysty, a w niektórych przypadkach również lekarza weterynarii.

A co z odpowiedzialnością właściciela?

Tutaj zaczyna się część, o której właściciele zwierząt często zapominają.

To, że problem powoduje pies, nie oznacza, że odpowiedzialność można przypisać zwierzęciu. To właściciel powinien zadbać o to, aby korzystanie przez niego z mieszkania i utrzymywanie zwierzęcia nie prowadziło do ponadprzeciętnych uciążliwości dla innych mieszkańców.

Jeżeli wielogodzinne wycie lub szczekanie powtarza się regularnie, sąsiedzi mogą próbować dochodzić swoich praw. W pierwszej kolejności najczęściej pojawia się zwykła skarga do właściciela psa, administratora albo zarządcy nieruchomości. Jeżeli problem nie zostaje rozwiązany, mogą pojawić się interwencje odpowiednich służb, a w poważniejszych i długotrwałych przypadkach również spór cywilny dotyczący immisji.

W określonych okolicznościach uporczywe zakłócanie spokoju może mieć również konsekwencje na gruncie przepisów wykroczeniowych. Nie oznacza to jednak, że każde szczeknięcie po godzinie 22 automatycznie stanowi wykroczenie. Ocena zależy od okoliczności konkretnej sytuacji, a popularne określenie „cisza nocna” nie tworzy samo w sobie uniwersalnego przepisu, który zakazywałby wszelkich dźwięków w godzinach nocnych.

To ważne rozróżnienie. Sąsiedzkie życie nie polega na całkowitym wyeliminowaniu dźwięków.

Sąsiad również ma swoje prawa

Właściciel psa ma prawo mieszkać ze swoim zwierzęciem. Sąsiad ma natomiast prawo korzystać ze swojego mieszkania w sposób, który nie jest istotnie zakłócany przez zachowanie innych mieszkańców.

Te dwa prawa nie muszą się wzajemnie wykluczać.

Dlatego najlepszym rozwiązaniem jest zazwyczaj nie walka o to, kto „ma rację”, lecz ustalenie, co faktycznie się dzieje i jak można ograniczyć problem.

Jeżeli sąsiad zgłasza, że pies wyje codziennie od ósmej rano do czternastej, warto potraktować tę informację poważnie. Nie dlatego, że sąsiad zawsze ma rację, ale dlatego, że być może właśnie dowiedzieliśmy się o problemie, którego sami nie jesteśmy w stanie zauważyć.

Rozmowa może zresztą bardzo dużo zmienić. Zdanie „wiem o problemie i pracuję nad nim” brzmi zupełnie inaczej niż „to mój pies i może sobie szczekać”.

Administrator nie jest behawiorystą

Wspólnota mieszkaniowa czy administrator może zostać wciągnięty w konflikt pomiędzy mieszkańcami. Właściciel lokalu składa skargę na psa sąsiada, drugi mieszkaniec odpowiada, że pies ma prawo szczekać, a administrator zostaje pomiędzy nimi.

Warto w takiej sytuacji zachować proporcje.

Administrator może przyjąć zgłoszenie, przekazać je właścicielowi lokalu i wskazać na konieczność ograniczenia uciążliwości. Nie jest jednak osobą, która powinna diagnozować psa albo rozstrzygać, czy cierpi on na lęk separacyjny.

Rola zarządcy polega przede wszystkim na reagowaniu na zgłoszenia dotyczące funkcjonowania nieruchomości i dbaniu o prawidłowe relacje pomiędzy mieszkańcami w zakresie, w jakim wynikają one z zarządzania nieruchomością wspólną.

Sam problem behawioralny pozostaje natomiast problemem właściciela psa.

Najgorszym rozwiązaniem jest udawanie, że problemu nie ma

Właściciel psa może oczywiście uznać, że sąsiedzi przesadzają. Może też stwierdzić, że skoro płaci za swoje mieszkanie, może w nim trzymać psa i nie zamierza się tym przejmować.

Taka strategia może jednak szybko doprowadzić do eskalacji konfliktu.

Jeżeli problem rzeczywiście istnieje, ignorowanie kolejnych skarg nie spowoduje, że zniknie. Może natomiast spowodować, że zwykła rozmowa sąsiedzka zamieni się w formalne skargi, wezwania, interwencje albo spór prawny.

Dlatego znacznie rozsądniej jest potraktować pierwszą skargę jako informację, a nie jako atak.

Być może sąsiad rzeczywiście przesadza. Być może pies szczeka przez dziesięć minut, a nie przez sześć godzin. Ale być może sytuacja wygląda dokładnie odwrotnie i właściciel po prostu o tym nie wie.

Najpierw warto to sprawdzić.

Pies nie musi być cichy. Ale mieszkanie nie może zamienić się w źródło uporczywego hałasu

Posiadanie psa w budynku wielorodzinnym zawsze oznacza pewien poziom dźwięków. Szczeknięcie na klatce schodowej, odgłos pazurów, zabawa czy reakcja na dzwonek do drzwi są naturalną częścią życia ze zwierzęciem.

Granica pojawia się wtedy, gdy naturalne zachowanie zwierzęcia przeradza się w powtarzalną i nadmierną uciążliwość dla innych mieszkańców.

I właśnie dlatego problemu nie warto sprowadzać do prostego pytania: „Czy pies może szczekać?”.

Oczywiście, że może.

Znacznie ważniejsze pytanie brzmi: jak długo, jak często i w jakich okolicznościach szczeka oraz co robi jego właściciel, kiedy dowiaduje się, że jest to problem dla innych?

Bo odpowiedzialne posiadanie psa w budynku wielorodzinnym nie polega na tym, żeby oczekiwać od zwierzęcia absolutnej ciszy.

Polega na tym, żeby reagować, kiedy jego zachowanie zaczyna realnie utrudniać życie innym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Wypełnij to pole
Wypełnij to pole
Proszę wpisać prawidłowy adres email.
Aby kontynuować, musisz zaakceptować warunki

keyboard_arrow_up